පුංචි ඉටිපහනක්ව එළිය දෙන්නම් ලොවට

.











කෙළෙස හිරු වම්ද මම?
කෙළෙස සඳු වම්ද මම?
පිපුණු තරු සුවාසූ දහසකින්
එකක් වත් වනු කෙළෙස?


පුංචි ඉටිපහනක්ව
එළිය දෙන්නම් ලොවට
විදුලියක් නැති තැනෙක
අකුරු කියවාගන්න
දරුවෙකුට
නැණ පහන් දල්වමිය


දුගී සන්නාලි දැරියකට
ඉඳිකටුව ඇඟිල්ලේ නොම ඇනී
ඇගේ ගෙත්තම නිමා කරලන්න
ඒ එළිය සමත් වුවහොත්
යෙහෙකි..

ඉගිල්ලෙන්නට හදයි තටු නැතුව

සිව්වැන්නී (ඇෆ්ගනිස්තානයේදී ලයූ කවියක්)

ආවෙමි කුල ගෙයකට
සිව්වැන්නිය වී
බිරින්දෑවරු අතරට
පුළුන් කෙහෙ, රැවුළින් යුතු
මුල්ලාවෙකු සමග වියපත්

පළමුවැන්නී ජරපත්ව
රැලි ගැසුණු කොපුළින්, නලලින්
එල්ලා වැතුණු දෙතනින්
දිවියේ සැන්දෑ සමය ගෙවන්නී

දෙවැන්නිය වහලිය සේ
බැල මෙහෙවර කම් කරන්නී
තමන්ගේ පමණක් නොව
අනුන්ගේ දරුවන්ද බලමින්, රකිමින්
සියල් උවටැන් ඉටුකරන්නී නො අඩුව

තෙවැන්නී ඉරිසියාවෙන්
බලන්නී මදෙස යටැසින්
තුනුසපුව යොවුන් මදයෙන්
දීලෙන්නී තව

පියාණන් හට මගෙ
ඩොලර් දහසින් බැඳි පියලි දී
දෑවැද්ද විලසින්
මිළට ගත්තා මොහු මා

මා විකුට ලද මුදලින්
ම'පියා ද සිය ගෙදරට
සිව්වැන්නියක් ගෙනැවිත්
වීඳිනු ඇත පෙම් රස
නැවුම් කැකුළක හිමේ විකසිත

පස්වැන්නියක් මෙ'ගෙයට
කැන්දන් නො එන හින්දා
මම් වෙමිය අග මෙහෙසිය
දුකින් වුව ම'සුසුම්
පෙරල ගෙන සොම්නසකට

වැස්සක පෙර නිමිති

සස්සඳ සසඳ මැද හිඳිනා සාවුන්නේ
සස්සඳ වකෙන් වක මෝරා හිනැහෙන්නේ
ඇස් දෙක පියෙන්නට කලියෙන් සිතපන්නේ
තිස්සෙම ගැහැණු සිත් නම් නැහැ ඉවසන්නේ

සත් සඳ ගලේ ගිරවුන් පෙම් කෙළිණු දුටිම්
මත් වූ කෙවිලියක් පෙම් ගී පුරනු දුටිම්
සිත් සන්තොසින් එහෙ මෙහෙ පිය හඹනු දුටිම්
අස්තංගත හිරේ රත් පැහැ සිඹිණු දුටිම්

සත්සඳ කිරණ පුපුරා සඳ මෝරන්නේ
සස් සඳ කිරණ යට වරළස පීරන්නේ
සස්සඳ සකිය, කිම ඇය සිත පාරන්නේ
වැස්සක පෙර නිමිති නුඹ තෝරාගන්නේ

දීපාවලී

.
දීපාවලී

පොට්ටු රතට රතු හිනැහෙයි නළල් තලේ
තට්ටු පාවඩය රඟ දෙයි නිතඹ වටේ
කිට්ටු වෙන්න මට කෝලද තංගච්චි
රට්ටු කියන පද නොඅසන් පොල්කිච්චී

ගෙල වට සයනයිඩ් තාලිය ඉවත දැමූ
නුඹ සුන්දරයි අපි ළඟදිම කූඩු වෙමූ
කලබල සිතත් සන්සුන් වෙයි විගහටම
පිල වට එළමු තල් පැදුරක් ඇලවෙන්න

වල් වැදී හිටිය කාලය ගිනි බිඳිමින්
කල්පනා නොකර යට ගිය දේ නැවත
තෙල් පුරා පහන් තබලා නෙක හැඩට
දල්වමු දුරින් දුරු වී යන්නට අඳුර

කෝලම් ඇඳුණු ගෙමිදුල, දොර ළඟ සොඳුරු
වාලම්පුරි නැතත් ගෙන එනවා ඉසුරු
කාටත් සතුට, සාමය සොම්නස මහරු
පානක් ගානෙ වැඩි වෙන්නට පතමු අපි

එහෙන් මෙහෙන් ගිනි බිඳිනා හඬ නොමැති
ත්‍රස්ත බියෙන් හදවත් ගිනි වැදෙන්නැති
යෙහෙන් ඉන්න දුන්නාට අනේ පින් ඇති
ජයෙන් ජය වෙන්න දීපාවලිය මතු ! ! !

දැදුරු වූ මනස

කළුවරයි, පුර හඳත්
ඉකි බිඳින අහස ළඟ
සඳේ සාවියත් රට හැර ගිහින්

දහදියෙන් වැලිකතරෙ
පිපි ඩිරාම් විකසිතව
රුපියල්ව බැංකුවෙන් ආ කලට

සුරා පිරු විතය තොල රැඳෙන්නේ
නුරාවෙන් නෙත් රතට හැරෙන්නේ
සරාගික සිත සළෙල මතින්නේ
දුරාචාරයටමයි ඇදෙන්නේ

මවුන්ගේ ගවුම හැඳ වරෙන්නේ
දියණියට පියෙකු අණ කරන්නේ
මවු කෙරූ සියලු දෑ නොමින්නේ
කරන්නට ඇයට අණ ලැබෙන්නේ

කැකුළු මල තැලුණු, ගැබ් දරාගෙන
කෙළෙස මවගේ සෙනෙහෙ විඳින්නද
කෙළි කවට සිනහ වට බිම පරව
හති අරියි දැදුරු වූ මනසකින

නිද්‍රෝපගත ම'සිත

ලිවිය හැකි කෙනෙක් වෙද
එකම එක කවි පෙළක්
නිද්‍රෝපගත ම'සිත
අවදි කොට

උකටලී සිත් අහස
කවි තාරුකා නොපිපි
වස්සාන අඳුරු මේ කුළු ඉරුණ

ප්‍රභාෂ්වර කර යලිදු
හිරු සතක් නොවේ
එක ලා සඳක්
මෝදුවී ගුවන'රා
මන්දස්මිතයක් නගන තුරු
භද්‍ර කල්පයක් ඉවසිය යුතුද?