Total Pageviews

Tuesday, May 17, 2011

අභිරූපී නන්දා ථෙරණිය



නිබඳ ලෙඩ දුකින් වනසට පත් වන

කුණු වී, දුගඳ හමා පිළිකුළ දෙන

මෙ සිරුර දෙස නුව්ණින්ම බලනු මැන

අසුභය, අසුභය බවුන් වඩනෞ මැන



20

"කෙළෙස් රහිත විදසුන් නිති වැඩුමෙන්

සිත පිරි මානය මුලින් සිඳිය යුතු

මානය නැසුමෙන් යථාවබෝධෙන්

තිර ලෙස යපත් දිවියක් හිමි වෙයි"



අප මහ භගවත් ගෞතම මුණිදුන්

නන්දා භික්ඛුණියට ඔවදන් සේ

සසරින් එතෙරෙව නිවන් දකින සේ

දෙසු සදහම් වෙයි, මැනැවින් දත යුතු



2.2 ජෙන්ත නම් රහත් තෙරණිය



21.

සප්ත බොජ්ඣංග බුදු හිමි දෙසු ලෙස

නිවන් පසක් කර ගැන්ම පිණිසමැයි

මම ද එම දහම් පසක් කර ගතිමි

සිතුම් දියුණු කර යහ මග ගත්තෙමි



22.

එදහම විණිවිද බුදු හිමි දුටුවෙමි

මෙය වෙයි මා දරනා අවසන් ගත

සසර ගමන කෙල්වර මම දැක්කෙමි

නොමැටිය යලි ඉපැදෙන භවයක් මට



2.3

23.

සුමංගල මාතා තෙරණිය ගේ ගාථා

මිදුණා, මිදුණා සියලුම කෙළෙසින්

මෝල ගහෙන්, හිමි ගෙන්, තුන් කුදයෙන්

පිසු බත් හැළීද පිළුණු දුඅඳ මැයි

විළිබිය නැති ගහපතිගෙ දුගුණ මෙන්



24.

'චිටි, ච්ටි' හඬිනේ ඇවිලෙන රා, දොස්

දුරින්ම දුරු කෙරුවෙමි මා මනසින්

රුක් සෙවනක හිඬ්හ් ඩ්H‍යාන වඩන විට

නොනිම් සුවෙන් සිත සමාධි ගත් වෙයි



2.4

අඩ්ඪකාසී තෙරණියගේ ගාථා



25.

'කාශී' දනව්වට එන අය බදු සේ

කහවණු ලද්දෙමි සිරුර අලෙවි කොට

එයින් අඩක් වටිනා කම් දී මට

නම් කෙරුවෝ 'අභිසාරිකාව' ලෙස



26.

එනමුදු අනියත රූපය අතිරය

කලකිරුනෙමි, රාගය දුරු කෙරු වෙමි

ත්‍රිවිද්‍යාව විනිවිද දැක ගත්තෙමි

සසර මග දිගේ යලි නොම දිව යමි



2.5

චිත්තා ථෙරණියගේ ගාථා

27.

කෘශය, දුබල වෙමි, රෝගී වූයෙමි

ගත වීරිය, ශක්තිය දුරු වී ඇත

එනමුදු ගිජුකුළු පව්වට නැග්ගෙමි

සැරයටියක එල්ලී වීරිය ගෙන



28.

තබා පාත්‍රය මුණින් නවාලා

දෙපට සිවුරු පැත්තකින් තැබූයෙමි

වාඩිවෙමින් ගල් පව්වේ නිසලව

අවිදු කෙළෙස් ගනඳුඅ දුරු කෙරු වෙමි



2.6 මෙත්තිකා ථෙරණියගේ ගාථා



29.

ගෙවී තුරුණු විය, දුබලව සිටියෙමි

අනන්ත, අපමණ දුකින් විඳෙව්වෙමි

නමුදු සැරයැටිය අතකින් දරමින්

ගිජුකුළු මහ පව් තරණය කෙරුවෙමි



පාත්තරය සහ දෙපට සිවුරු ගෙන

පසෙක තබා සන්සුන්ව අසුන් ගෙන

බවුන් වඩා කෙලෙසුන් සිඳ දැමුවෙමි

බුදු සසුනේ මහ ඵලය ලැබූවෙමි



2.7 මෙත්තා ථෙරණිය

31.

දෙව් ලොව ඉපැදෙන්නට පෙර පැතුවෙමි

සතර පෝයටම අට සිල් රැක්කෙමි



32.

නමුදු දුටිමි සත්‍යය පසු කලෙකදි

හිස මුඩු කර පා, සිවුරු දරන්නෙමි

සිත පිරි කෙළෙසුන් සිඳ, බිඳ දැමු මම

නොපතමි යලි දෙව්ලොවක් කිසිදු විට



2.8 අභය මාතා ථෙරණිය

33.

"පින්වත් මෑණියනේ, සිහි නුවණින්

යටි පතුලෙන් උඩ, හිසකෙස් රොද යට

පවතින කුණු වෙන සිරුර බලනු මැන

අතිරය, ව්‍යසනයට පත්වෙන සුළු"



මා පුත් අභය තෙරුන් දෙසු විලසින්

පිරිසිඳ දුටුවෙමි දිවිය නිවැරදිව

රාගය පෙරටුවු කෙළෙස් දැවූයෙමි

නිවී සැනසුනෙමි, සිසිලස් වූයෙමි



2.9

35.

අභයා ථෙරණිය



‘අභයා පින්වත්, සිතන්න මෙසිරුර-

බිඳෙයි, සිඳෙයි පුහුදුන් අය ඇලුණද

එය දැන හඳුනා පිරිපුන් මනසින්

අත් හැර දැමුමයි, නිවනට එක මග’



දුක්, කම් කටොලින් ගහණය මෙදිවිය

අප්‍රමාදවම දහමෙහි හැසිරෙමි

තණ්හා, ආශා අත් හළ විටදී

දුටිමි, හැඳින්නෙමි නිවන අමා මහ



2.10

සාමා ථෙරණිය

37.

පෙර මා සිත තුළ සමාධියක් නැත

දමනය නොකැළකි විය කිසි මොහොතක

නොසන්සුන්ව දිනයකට කිහිප වර

අරණින් බැහැරව නික්ම ගියෙමි මම

38.

එනමුදු අට වැනි රැය ගෙවෙනා විට

තණ්හා ක්ලේශය මුලින්ම සින්දෙමි

අප්‍රමාදවම හැසිරී දහමෙහි

උතුම් නිවන් සුව පිරිසිඳ දුටුවෙමි

No comments:

Post a Comment